วันเวลาช่างผ่านไปอย่างรวดเร็ว นี่อีก 2 เดือนก็จะปีใหม่อีกแล้ว ทำไมเวลามันช่างผ่านไปรวดเร็วขนาดนี้ กูเองยังลืมตัวไปเลยว่าปีนี้กูได้ทำอะไรไปบ้าง ผ่านไป 10 เดือนเหมือนกับผ่านไปแค่ 2 อาทิตย์ของเมื่อ 10 กว่าปีก่อน เฮ้อ..............พูดถึงเรื่องนี้แล้วมันชวนให้คิดถึงวันเก่าๆในอดีตจริงๆ

นี่กูก็ 21ปีแล้วไหนปีหน้าจะ 22ปีอีก ที่พูดนี่ไม่ใช่อะไรหรอก เด๋วอีกแปปๆเดียวปีใหม่ก็จะมาแล้ว และกูยังไงม่รู้เลยว่าปีหน้าจะเป็นยังไง แค่ถูดถึงปีหน้าแล้วมันไม่อยากนึกถึงเลย(ใจมันก็นึกอยู่บ้างนะว่าจะต้องเผชิญหน้ากับอะไรในปีหน้าอีก)แต่วันเวลาผ่านไปมากเท่าใด กูก็ยิ่งคิดถึงวันเก่าๆทุกที เป็นใครก็ต้องมีความทรงจำในอดีตที่ดีๆกันทุกคนน่ะแหล่ะ ส่วนตัวแล้วกูเองก็มีและมีเยอะเลยด้วยแหล่ะ มีจนจำไม่ได้แล้วว่ามีเรื่องไรบ้าง แต่ก็ต้องเรื่องที่ดีๆและความทรงจำที่ดีๆทั้งหมดน่ะแหล่ะ เมื่อใดที่นึกถึงมันช่างรู้สึกสบายใจ มีความสุข และอยากกลับไปยุคๆนั้นเป็นอย่างมากๆ แต่หารู้หรือไม่ว่าเวลานั้นเราไม่สามารถที่จะกลับไปหามันได้......ก็เหมือนกับคนที่ตายไปแล้วแล้วเราจะชุบชีวิตของคนที่ตายไปแล้วได้อย่างไร มันเป็นไปไม่ได้อยู่แล้ว เช่นกันกับความทรงจำในอดีตของคนเราที่ได้แต่นึกถึงภาพและความรู้สึกของช่วงเวลานั้นๆที่เราเคยผ่านมาในชีวิตของคนเรา พูดจากใจของกูเลยนะ กูอยากกลับไปแทบจะขาดใจ อยากรู้ว่ากูในช่วงนั้นได้ทำอะไรลงไปบ้าง ทั้งเรื่องดี เรื่องเหี้ย เรื่องอะไรก็ตาม กูอยากย้อนกลับไปเวลาเก่าๆอย่างมาก แต่มันก็แค่เป็น "ความทรงจำ" อันสวยงามที่ไม่สามารถกลับไปหามันได้อีกต่อไปแล้ว.... พูดแล้วมันก็เศร้าน่าดูเลยล่ะ จากตอนแรกที่บอกว่านึกถึงภาพเดิมๆแล้วม่ความสุข แต่อีกด้านหนึ่งนั้นกลับรู้สึกเศร้าที่เราไม่สามารถกลับไปช่วงนั้นได้อีกแล้ว........เฮ้อ.........

กูยังไม่รู้เลยว่าวันข้างหน้านั้นจะมีเวลาใดที่จะเป็นความทรงจำที่ดีของกูอีก มีเพียงแต่เวลาเท่านั้นแหล่ะที่จะตอบได้ และกูจะตายยังไงเมื่อไหร่กูก็ไม่สามารถที่จะบอกได้ วันเกิดของคนเรามันมีวันกำหนด แต่วันตายนั้น เราไม่สามารถที่จะกำหนดได้นอกจากมึงจะฆ่าตัวเองตาย แต่มีใครบ้างที่อยากจะทำแบบนั้น ทำไปก็ตกนรกอีก.....ไหนกูจะยังหางานทำไม่ได้อีก.....เมื่อไหร่ที่กูจะดูแลพ่อกับแม่ที่เลี้ยงกูมาตลอดได้เนี่ย.......T^T

Journal นี้อยากฝากให้ทุกๆคนที่เข้ามาอ่านว่า เวลานั้นมันกลับไปหามันไม่ได้ ถ้าเราพลาดอะไรไป ก็คือพลาดเลย นอกเสียจากเราจะแก้ไขมันได้ แต่บางเรื่องมันก้ยากเกินที่จะแก้ใขจนเราต้องปล่อยมันไป
และคนที่ยังนิ่งเฉยไม่รู้ชะตาชีวิตของตนนั้น ขอให้กระตือรือร้นแล้วเริ่มหาชีวิตที่เราต้องการซะเสียตั้งแต่ตอนนี้ เพราะอย่างที่บอกไปว่ากูจะตายเมื่อไหร่ก็ไม่รู้ พวกมึงทุกคนก้เหมือนกันน่ะแหล่ะ ตายเมื่อไหร่ใครจะไปรู้? คนเราใช่ว่าจะต้องตายตอนอายุแก่ เป็นเด็กทารกก็ตายได้ เป็นวัยรุ่นหนุ่มสาวก็ตายกันได้หมดน่ะแหล่ะ (ที่พูดแบบนี้ไม่ได้แช่งพวกมึงทุกคนนะ แต่อยากให้ทุกคนกลับมานึกภาพความเป็นจริงในชีวิตของคนเรา อย่ามองแต่เรื่องชีวิตในความฝัน) เริ่มที่จะสร้างชีวิตอันเป็นสุขที่สุดของเราตั้งแต่ตอนนี้ แต่ไม่ใช่ข้ามตอนจนเลยขั้นตอนของอายุคนเรานะไอสัตว์!!เด๋วหาว่าประชดอีก กูไม่ได้ประชดนะ!!

กูเองก็ต้องเริ่มแสวงหาชีวิตที่แท้จริงของกูได้แล้วด้วยล่ะ................T^T

คนเราต้องเดินหน้าต่อไป ต่อให้วันเวลาผ่านไปนานแค่ไหน แต่ความทรงจำที่ดีๆในชีวิตของกูนั้น กูจะเป็นมันในใจของกูตลอดไป........

เพื่อนๆเอย.............กูคิดถึงพวกมึงมากๆ ไอคนที่เกลีดกูจนเข้าไส้ กูก็จะยกโทษให้พวกมึงทุกคน นอกเสียจากไอพวกส้นตีนที่แม่งเป็นตัวรกโลกในชีวิตของกูจริง ไอพวกนี้กูให้อภัยมันไม่ได้..............และอย่าให้กูเจอหน้าแม่งอีกเลยเถิด................บางคนกูก็ไม่รู้ว่ากูไปทำอะไรให้มันถึงเกลียดกูแบบไม่อยากเห็นหน้า แต่กูก็ไม่ว่าอะไร เพราะกูก็ไม่ได้จองเวรชีวิตมึงอีกแล้ว แล้วมึงก้ไม่ได้จองเวรชีวิตของกูอีกก็ถือว่าเป็นอันจบสิ้นเถิดนะ........

สุดท้าย....ทุกๆอย่างที่พูดมานั้น....มันก็แค่เป็น "ความทรงจำ" ที่มีอยู่ในความรู้สึกและจิตใจของกูเนี่ยแหล่ะ ทุกๆคนต่างก็มีความทรงจำเช่นกันทุกคนแหล่ะ.........

ถึงเวลาที่ต้องเดินก้าวหน้าต่อไปแล้วล่ะ.........